29 januari 2008
Jeugdzorg: overheid is zelf debet aan slechte zorg
Voorzitter,
Namens mijn fractie en politieke partij Solidara wil ik mij in mijn bijdrage beperken tot een aantal hoofdlijnen van het beleid. Wij zullen voorstellen op het gebied van Centra voor Jeugd en Gezin en de opzet van een elektronisch kinddossier steunen. Wij gaan ervan uit dat elke investering in de zorg voor jeugd en gezin de positie van kinderen in een gezin zal verbeteren.
Ik heb met waardering geluisterd naar de bijdragen van mijn collega's. Daaruit maak ik op dat de discussie nu en dan gericht is op een stelselwijziging of een institutionele benadering van de huidige problemen. In dit verband zou ik de positie van de Centra voor Jeugd en Gezin tegenover die van de gemeente en de provincie concreter beschreven willen zien. Te veel discussie hierover leidt tot een situatie zoals die nu ontstaan is. Ik verwacht dat de minister concrete voorstellen op dit punt zal doen, opdat wij daarover een besluit kunnen nemen.
Marktwerking in de zorg leidt tot verkokering en tot een gebrek aan samenwerking tussen instellingen. Dit moeten wij absoluut voorkomen. Marktwerking in de zorg leidt er bovendien toe dat hulpverleners te veel hulpaanvragen moeten behandelen, waardoor zij zelf in problemen komen. In de praktijk blijkt dat provincies gezinnen zelf verantwoordelijk stellen, ook in ernstige situaties, veeleer dan dat zij die gezinnen hulp verlenen. Zij proberen de wachtlijsten niet langer te laten worden door gezinnen te ontmoedigen om hun problemen aan de hulpverlening voor te leggen. Ook met het oog hierop willen wij geen marktwerking in de zorg.
Concrete voorstellen voor een stelselwijziging in de jeugdzorg vinden wij van groot belang, maar dan moeten tegelijkertijd de huidige wachtlijsten worden weggewerkt. Opeenvolgende ministers begonnen hier heel ambitieus aan, maar wij constateren dat er in elke provincie voor de crisisopvang en voor de opvang van kinderen met meervoudige problemen, kinderen met seksuele problemen en kinderen die met mishandeling te maken hebben, een wachttijd van meer dan negen weken geldt. Hoe kan dit in een land dat zich van tijd tot tijd opwerpt als een van de beschaafdste, rijkste landen ter wereld? Welke ambitie heeft de minister bij het wegwerken van de wachtlijsten en bij het nemen van preventieve maatregelen om een einde te maken aan de situatie die ontstaan is? Vindt hij dat de begroting toereikend is om dit binnen afzienbare tijd te bewerkstelligen?
Aldus onze standpunt en vragen aan de minister Rouvoet, tijdens de behandeling van de begroting van Jeugd en Gezin op 29 januari 2008 in de Eerste Kamer der Staten Generaal.
