Vrouwen tellen mee!
Een sociale samenleving is een vrouwvriendelijke samenleving
In 2004 telde Nederland bijna 11 miljoen mensen in de leeftijd van 15 tot 65 jaar. Van hen was ruim 60 procent financieel onafhankelijk: hun netto jaarinkomen lag op 10.300 euro of hoger. Van de vrouwen was 44 procent financieel onafhankelijk, van de mannen 76 procent. Het aandeel financieel onafhankelijke vrouwen is tussen 2000 en 2004 gestegen van 40 naar 44 procent. Bij de mannen was sprake van een daling van 78 naar 76 procent.
Ondanks het feit dat vrouwen dus vaker een zelfstandig inkomen genieten, zien we nog altijd een ander vervelend verschijnsel: vrouwen verdienen per uur 19 procent minder dan mannen in Nederland.
Een samenleving die vrouwen kansen wil bieden, moet eerst en vooral het werk dat vrouwen doen herwaarderen: de loonschalen in de “vrouwensectoren” moeten omhoog. Verder kan de dubbele dagtaak aanzienlijk verlicht worden door een reeks sociale maatregelen als het bieden van kinderopvang, zieken- en ouderenzorg, uitbreiding van de hulp in het huishouden, met thuishulp voor hen die dat nodig hebben, met was- en strijkdiensten, met het aanbod van warme maaltijden van degelijke kwaliteit op de werkplaatsen en de scholen.
Dit alles moet echter ingekaderd worden in de openbare diensten en moet statutaire en voltijdse tewerkstelling bieden en niet in allerlei privé-stelsels waar lage lonen en slechte contracten de norm zijn.
Verder moet de sociale functie van ouders, die een groot deel van hun energie investeren in een nieuwe generatie, reëel worden erkend. Vandaag is het zwangerschapsverlof nog steeds te kort, voor vaders is nagenoeg niets voorzien. En er zijn mogelijkheden als loopbaanonderbreking of tijdskrediet, maar de uitkeringen ervoor zijn niet leefbaar. En zeker voor ouders is de huidige, in veel sectoren helse werkdruk funest: voor een gezonde en evenwichtige combinatie tussen werk, gezin en eigen vrijetijdsbesteding moet de arbeidstijd omlaag, uiteraard zonder loonverlies en met bijkomende aanwervingen. En ook de flexibiliteit moet teruggebracht worden tot maatschappelijk noodzakelijke proporties (hulpdiensten, ziekenhuizen), waardoor een “normale” voltijdse baan ook te combineren is met het opvoeden van kinderen.
Een samenleving die op die manier haar sociale samenhang versterkt, zal misschien minder te maken hebben met geweld op vrouwen en kinderen. In Nederland heeft ongeveer 3,9 procent van de Nederlandse bevolking te maken heeft gehad met partnergeweld. Volgens hen werd bijna 60 procent van het huiselijk geweld gepleegd door niet-familieleden. Geweld tussen (ex-)partners vormt slechts een kwart van het huiselijk geweld waarvan de Nederlandse bevolking melding maakt.
Ook uit de aangiften bij politie en de behandelingen bij de Eerste Hulp van ziekenhuizen blijkt dat partnergeweld nog altijd fors aanwezig is. De politie registreerde 57.000 incidenten in 2005. In slechts 40 procent van de gevallen werd ook aangifte gedaan: 22.800. Hoeveel van die aangiften ook daadwerkelijk tot een veroordeling hebben geleid is niet bekend.
Solidara staat voor:
47. Recht op ouderschapsverlof voor beide ouders, met behoud van loon.
48. Gelijk loon voor gelijk werk –voor een beduidende loonsverhoging in de laagbetaalde sectoren (non-profit, schoonmaakdiensten, catering).
49. Vrouwen moeten eerder in vaste dienst genomen worden.
50. Voor de creatie van openbare diensten, met volwaardige banen, die zorg- en huishoudelijke taken van de schouders van vrouwen nemen.
51. Voor een integrale aanpak van geweld op vrouwen en kinderen, met ernstige investeringen in preventie, crisisopvang, begeleiding, dadertherapie. Slachtoffers van mensenhandel krijgen zonder meer het recht om te blijven.
