Voor een sterke sociale zekerheid
Er is in Nederland een triest verschijnsel ontstaan. Een verschijnsel wat we tot voor kort alleen vanuit de Verenigde Staten kende: de werkende armen. Mensen die, ondanks dat ze een betaalde baan hebben, door de hoge vaste lasten die we tegenwoordig in Nederland kennen niet meer rond kunnen komen. Mensen die naar de voedselbanken moeten om nog te kunnen eten.
Volgens het neoliberale denken zijn deze mensen schuldig aan hun eigen omstandigheden: “Dan hadden ze maar moeten doorleren”. Zij staan model voor het verharden van onze samenleving: “blaming the victim”.
Anno 2007 leven circa 15% van de Nederlanders op of onder de grens van de armoede. Vier procent van hen is echt arm. Eén op de negen kinderen groeit op in een arm huishouden.
Onze sociale zekerheid is de laatste dam tegen armoede, indien de uitkeringen nog verminderen is dat een rechtstreekse aanval op de gezondheid van 15% van de bevolking. Eigenlijk zou ons systeem van sociale zekerheid armoede moeten uitbannen. Maar tijdens de laatste 25 jaar lag de sociale zekerheid aanhoudend onder vuur –alle traditionele partijen hebben hieraan meegewerkt. En dat heeft een toename van armoede in Nederland veroorzaakt. Uitkeringen hebben een steeds grotere achterstand opgelopen ten opzichte van de steeds maar stijgende kosten voor het levensonderhoud.
Het resultaat daarvan is dat wie vandaag voor een langere tijd afhankelijk is van een uitkering, grote kans loopt om in de armoede terecht te komen. De maatregelen die de regering neemt zijn volstrekt onvoldoende om dit probleem op te lossen. Verwacht wordt bijvoorbeeld dat tussen 2006 en 2014 het huidige aantal 65-plussers van 200.000 met een onvolledige AOW verdubbelt. Eén op de zeven 65-plussers krijgt op dit moment gemiddeld de helft van de AOW-uitkering. Slechts een klein deel gebruikt een aanvullende regeling om het inkomen aan te vullen. Daardoor hebben veel ouderen, grotendeels allochtone immigranten, een inkomen onder het bestaansminimum.
De politici, de laatste jaren haast zonder uitzondering besmet door het neoliberale virus, hebben zo hun eigen verklaring voor die toenemende armoede. Om hun eigen onkunde te verbergen, stellen ze feitelijk dat de arme Nederlanders zelf verantwoordelijk zijn voor hun problemen. In 1989 leefde nog naar schatting 4% van de Nederlanders op of onder de armoedegrens, in 2006 was dit al opgelopen tot 15%! In plaats van kwalitatieve banen te creëren, opent men dan maar de jacht op de werklozen zelf. De banen die vaak voor deze groep mensen gecreëerd worden brengt ze niet tot nauwelijks iets verder. De wereld op zijn kop en de armoede blijft.
Solidara staat voor:
17. Verhoging van de uitkeringen, een inhaaloperatie is dringend nodig. Koppeling van de uitkeringen aan de stijging van de prijzen én de lonen.
18. Geen jacht op werklozen! Geen inperking van de duur van werkloosheidsuitkeringen.
19. Het recht van werklozen op een voltijdse studie of opleiding in het regime van het dagonderwijs. Hiervoor worden studiepremies voorzien.
20. Gratis en goede gezondheidszorg voor iedereen dank zij een nationale gezondheidsdienst.
21. Uitkeringen (sociale zekerheid en bijstand) moeten een individueel recht zijn en mogen niet afhangen van je gezinstoestand. Ook samenwonenden moeten een volledige uitkering krijgen.
22. Kinderbijslag moet de reële kosten dekken en inkomensafhankelijk zijn.
23. Beperk de managerslonen en hun ontslagvergoedingen.
24. Armenorganisaties moeten geleid worden door een vergadering van armen zelf. Er is een strijdbare Europese armenorganisatie nodig.
25. Het streven naar een basisinkomen voor iedereen.
