Onfrisse praktijken van arbeidsbemiddeling op commerciële basis
Door Jan Boelens, Solidara
Lange tijd was arbeidsbemiddeling op commerciële basis niet toegestaan. Dit was voorbehouden aan de overheid. De arbeidsbemiddeling gebeurde via de toenmalige arbeidsbureaus. Voor de mensen die tijdelijk werk zochten was Start de aangewezen instantie. Als je werkloos was, of je zocht werk, kon je daar ingeschreven worden als werkzoekende. Dit was ook een voorwaarde om een uitkering te krijgen. Deze bemiddeling was gratis en als doel een vast dienstverband.
Handige ondernemers zagen dat zij aan arbeidsbemiddeling dik geld konden verdienen. Begin jaren 80 rezen de uitzendbureau's als paddestoelen uit de grond. Hoewel het a-sociaal is over de ruggen van mensen financieel binnen te lopen, werd dit gedoogd. Dit omdat de vraag naar werknemers groot was. Werkgevers zagen hier ook wel brood in. Zo konden zij geruime tijd, en meerdere malen, aan werknemers snuffelen zonder ze in dienst te nemen.
Zij lieten vaag doorschemeren: ‘Als jij je best doet kan je misschien in vaste dienst komen’. En aangezien de meeste uitzendkrachten graag een vast dienst verband willen, werken ze zich uit de naad. Het verheugende voor de werkgever is, dat ongewild de uitzendkracht hierdoor de productie omhoog brengt. Want de vaste werknemers worden gedwongen dit tempo te volgen.
De werkgever is gehouden te zorgen voor de gezondheid en welzijn van de inleenkrachten. Maar dat ze geen enkele inspraak hebben op hun arbeidsomstandigheden, daar heeft hij geen boodschap aan. Zo hoeft hij ook geen verbeteringen aan te brengen, en heeft hij een pressie middel om de reguliere werknemers onder druk te zetten.
In de jaren 60 was dit: Als jullie moeilijk gaan lopen doen en eisen stellen, halen we arbeiders van rond de middellandse zee. Uiteindelijk worden de meeste inleen krachten gewoon weer de straat op geschopt.
In de ondernemingsraad en arbo-wetgeving moet het percentage inleenkrachten opgenomen worden. Het bedrijf moet kunnen aantonen dat het voortbestaan in gevaar komt als zij geen inleenmedewerkers in huren. Bijvoorbeeld bij onregelmatige piekbelasting. Desondanks moeten we weer terug naar het verbieden van commerciële arbeidsbemiddeling. Deze handel levert goud geld op. Weg met deze uitbuitende uitzendbureau’s.
Tevens moeten werkgevers verplicht worden als zij gedurende langere tijd andere bedrijven in huren deze werknemers in dienst nemen. Dit om dezelfde reden als de uitzend krachten: Dat zij geen enkele inspraak hebben op de arbeidsomstandigheden. Bijvoorbeeld: Een cateringbedrijf runt de kantine. Het bedrijf is hierdoor gelijk zijn mogelijkheid kwijt om werknemers die ziek zijn geweest weer aan het arbeidsritme te laten wennen. Maar ja dit zal hem een worst zijn,om in kantine termen te blijven.
Willen we een socialere maatschappij dan kunnen we deze praktijken niet langer pikken.
Laat je horen binnen de vakbeweging en zorg dat ze nu eens werkelijk voor jou belangen op komen.
