Hypocriete houding Nederlanders jegens ramp Pakistan
Door: Margriet Twisterling
Afgelopen donderdag stond de hele dag in het teken van de inzameling voor Pakistan. Via de radio en een tv-uitzending werd de Nederlander gevraagd een bijdrage te leveren om de hulp die nodig is te bekostigen. De inzamelingsacties brachten aan het eind van de dag een totaal op van 16,1 miljoen euro. Volgens de Samenwerkende Holporganisaties (SHO) stond de teller gisteren op 17,3 miljoen.
Het bedrag steekt schril af tegen de opbrengt in 2005, toen een aardbeving het gebied in Pakistan, India en Afghanistan teisterde (36,5 miljoen). Of de tsunami in Indonesië in 2005, die bracht een recordbedrag op van 208,3 miljoen. Voor de aardbeving in Haïti dit jaar verzamelde het publiek 41 miljoen, dat door het kabinet werd verdubbeld naar 83 miljoen. Bij de ramp nu past de overheid slechts 2 miljoen bij. Kijken we naar de effecten van de ramp op de bevolking en het land op lange termijn, dan is de ramp in Pakistan nu juist vele malen groter volgens deskundigen.
Pakistan wordt al weken geteisterd door overstromingen. De watersnoodramp heeft inmiddels ongeveer zestienhonderd mensen het leven gekost. Volgens schattingen van de SHO zijn twintig miljoen mensen getroffen. Er staat veel landbouwgrond onder water, waardoor een groot deel van de oogst verloren gaat. Ruim 3 miljoen kinderen lopen het risico op cholera en diarree als ze niet snel toegang krijgen tot schoon drinkwater. De ramp bedreigt zeker een miljoen mensen met de dood als zij niet snel de beschikking krijgen over de eerste levensbehoeften zoals schoon drinkwater, voedsel, medicijnen en tijdelijke huisvesting (bron SHO).
In Nederland was lange tijd sprake van een afwachtende en wantrouwige houding. Op 11 augustus meldde de NOS dat er voorlopig geen nationale hulpactie zou worden georganiseerd. Volgens de SHO zou een actie te weinig opbrengen omdat het zomer was. Wat?! Dat kan toch geen reden zijn om deze mensen te laten stikken? Ik kreeg het idee dat andere argumenten een rol spelen.
De meningen om maar niets te doen vlogen de laatste dagen om je oren: Pakistan is een kernmacht, het land is niet arm genoeg, in de bergen wonen Al-Qaeda strijders, de Ramp in Pakistan speelt de Taliban in de kaart, Nederlanders hebben weinig met Pakistan want we gaan er niet op vakantie en bovendien wonen er voornamelijk moslims. Tja, Pakistan is een hoofdzakelijk islamitisch land en of je als christelijke natie wel een andersgelovige kunt gaan helpen... is wel een dilemma? De goede uitzonderingen daar gelaten (want die zijn er gelukkig altijd ook!) heb ik mij vreselijk aan die hypocriete houding geërgerd. Zijn we in Nederland inmiddels al zo ver afgezakt dat we niet eens meer mensen kunnen beoordelen op hun menselijkheid? Ik vraag me oprecht af waar onze empathie is gebleven. Uiteindelijk gaat het niet om de grootte van de ramp of hoeveel kinderen creperen. Ook als een ramp klein is van omvang zou hulp aan elkaar vanzelfsprekend moeten zijn.
Wanneer we mensen vanwege bovengenoemde redenen laten stikken, spelen we juist de terroristische organisaties in de kaart. 'Zie je wel dat die kapitalisten jullie in de steek laten?', zullen ze zeggen. Ik zou tegen iedereen willen zeggen dat we juist een positief signaal afgeven als we andersdenkenden de helpende hand toesteken. Ongeacht afkomst, geloof, sociaal economische positie of geaardheid. Willen we werkelijk medemenselijk zijn, dan zullen we daarnaar dagelijks moeten handelen.
