Generen en het ongelijk van Agnes Kant
Schaamte overvalt je bij het zien van de beelden van de oudere mevrouw die zich uitkleedt. Dat is ook de bedoeling van de SP. Via schokkende beelden onrecht laten zien en de verhaallijn de suggestie mee te geven dat zij als Solicialistische Partij de enige is die dat ziet en er iets aan kan doen. Daarom ook de oproep om meteen lid te worden.
Het duurde even voordat ik doorhad wat er mis aan het filmpje was. Het betreft de ongelijkwaardigheid van mensen. De SP maakt een oudere vrouw tot object en zet haar in voor haar doelen onder het mom der rede dat deze mevrouw een bijdrage levert aan haar probleem door het op deze wijze zichtbaar te maken. Dat is daarom ernstig omdat die ongelijkwaardigheid eenvoudig op te heffen was geweest.
Ook de politiek moet zich namelijk “naakt” voelen bij de tekortschietende thuiszorg. Zij heeft het zover laten komen door de buraucratie en grootschaligheid te laten rondtieren. Daarom had naast de mevrouw een SP tweede kamerlid zich dienen uit te kleden. En om het beeld helemaal recht te trekken had naast deze mevrouw natuurlijk een mannelijke SP-lid moeten staan in de persoon van Jan Marijnissen of Remi Poppe.
Dat werd me helemaal duidelijk toen ik Agnes Kant, in koket mantelpakje, hoorde zeggen dat er meer geld moest komen voor het uitvoerende deel van de thuiszorg. Dat is de grootste prietpraat die er bestaat en een directe belediging voor de uit de kleren gestapte mevrouw. Daarom werd me die bovengenoemde ongelijkheid ineens zo duidelijk.
Het probleem in de thuiszorg, evenals in de jeugdzorg, is niet het tekort aan geld maar aan de verdeling ervan. Bureacratisering en ver-managering heeft deze sector ziek gemaakt in plaats van de clienten die ze zeggen te helpen. Wat kan de SP als politieke partij in de tweede kamer wel doen omdat zij via schriftelijke vragen over de gegevens kunnen beschikken? Tellen hoeveel mensen werkzaam zijn in het hele land in de thuiszorg. Dan tel je hoeveel managers, sectordirecteuren, clusterhoofden enz. enz. er zijn.
Je kijkt hoeveel mensen er nog over zijn om het uitvoerend werk te doen. Ook hoeveel tijd ze binnen dat uitvoerend werk nog aan administratie moeten besteden. Dan zou je wel eens tot het onthutsende inzicht kunnen komen dat nog maar 20% of minder besteed wordt aan het uitvoerende werk. Van iedere euro blijft 80 eurocent ergens aankleven. De overige gelden worden besteed aan de mensen die om 9.00 uur binnenkomen en als eerste handeling hun koffieapparaat aanzetten op hun eigen kamer. De mensen die 's maandagsmorgens beginnen met dossiers en vergaderingen en er op vrijdagmiddag mee eindigen. Mooie werktijden tegen een overweldigend hoog salaris.
Agnes Kant zou ook nog kunnen laten uitrekenen hoeveel van die niet uitvoerenden onregelmatig werken. Met al die gegevens kun je aan de slag gaan met veranderen. De wijkverpleegkundigen die per persoon door 3 managers en zogenaamd ook nog eens door politici “moeten worden aangestuurd” zou je een gelukkiger beroep toewensen.
