Euthanasie-rechtspraak faalt

De hoogste rechtelijke baas ergert zich aan de bemoeienis van de politiek en wie dan ook met uitspraken van rechtbanken. Dat kan hij dan wel vinden, maar rechtbanken maken het er soms ook wel naar.

Neem nou het vonnis over meneer Schellekens, die niets anders deed dan iemand te helpen die door haar eigen dokter in de steek werd gelaten. Het gaat niet om een depressieve puber, maar een bejaarde vrouw die al 4 jaar aan het bed gekluisterd was en leed onder haar gezondheidsklachten. Ze wilde al een tijd dood. Schellekens heeft haar niet gedood, maar gezorgd voor een drankje waarmee ze zichzelf kon ombrengen.

Hulp bij zelfdoding en overtreding van de Opiumwet heet dat dan. Oke, er zijn afgesproken procedures niet gevolgd en je mag niet zomaar rondlopen met gevaarlijke medicijnen c.q. verdovende middelen. Maar als je anderzijds vaststelt dat de man alleen maar wil helpen en dit zorgvuldig heeft overwogen, dan past het niet om hem vervolgens 2 maanden op te sluiten. Voor een dergelijk gevangenisstraf moet je normaal gesproken iemand op z’n minst behoorlijk toetakelen of beroven.
 
Ik besef dat ik me daarmee bemoei met de rechtsgang, maar de rechtsgang is er om de samenleving te dienen en niet omgekeerd. De samenleving is gediend met een euthanasiewetgeving die uitgaat van het zelfbeschikkingsrecht van mensen. De huidige wet is er vooral ter bescherming  van (de macht van) artsen. Wie bij de eigen arts geen gehoor krijgt kan in theorie verder shoppen, maar daar komt in de praktijk niets van terecht. De strafbaarheid bij hulp tot zelfdoding is in onze wetgeving blijven hangen vanuit religieuze opvattingen. En als de rechtbank van Almelo meent dat je dan geen verschil hoeft te maken tussen bijvoorbeeld een depressieve puber en een levensvermoeide zieke bejaarde, en haar macht gebruikt om hier iemand voor in de cel te laten zetten, dan is dit voor mij geen rechtspraak maar inquisitie.
 
Rob Bosma
Commissielid JSC namens Solidara Overijssel